كاش زبان ها همه بميرند فارسي بميرد همان طور كه پهلوي مرد

فرانسه و آلماني و اسپانيايي هم

آه انگليسي را فراموش كردم و عربي هم

كاش لاتين و يوناني و سانسكريت دوباره زاده شوند

اما نه باز هم انسان ها را نزديك تر به هم مي خواهم

دلم براي سلتي و ژرمن و ايتاليك تنگ است

اگر اين ها نمي مردند شايد به حرمت اينها هم كه شده جنگ هاي جهاني در نمي گرفت

كاش...

اما اين انسان هايي كه من مي بينم هر چيزي را حربه قرار مي دهند براي جدايي !

دير نيست آن روز كه چند ميليارد زبان زاده شود

آنوقت انسان ها به آرزوي ديرينه ي خود مي رسند

و من باز حسرت غار نشينان بي زبان در دل مي پرورانم

آنان به هم نزديك تر بودند تا ما

كاش زبان ها همه بميرند

آنوقت من ازگرماي دست تو بي آنكه بدانم چيست لذت مي بردم

آنوقت دروغ ها نفرت نمي آفريدند

آنوقت من منتظر كلمات محبت از لبان هميشه به هم دوخته ي تو نبودم

آنوقت انسان ها بيشتر يكي مي شدند

كاش زبان ها همه بميرند

تا ديگر فرهنگي نباشد

فرهنگ هاي غني و فرهنگ هاي ضعيف ! كه تنها فايده شان تحقير عده اي و تكريم عده اي ديگر است.

اما بعد از مرگ زبان ها اين مسببان جدايي بشر!

دوست دارم همه يكجا جمع شويم و زباني بسازيم

زباني كه تنفر و دروغ نداشته باشد

جنگ نداشته باشد

گرسنگي و فقر را هم

جدايي نداشته باشد

خوبي و بدي نداشته باشد

حرص و طمع را هم

دوست دارم زباني بسازيم كه همه را يكي كند

آنوقت با زباني كه خود ساختيم حقايق نو مي سازيم و حقايق دروغ زبان هاي قبلي را دور مي ريزيم

و با زباني كه خود ساختيم خدايي تازه خلق مي كنيم

و با زباني كه خود ساختيم از نو شهر هاي تازه بنا مي كنيم

اما اين تا چه مدت پايدار خواهد ماند؟

مي دانم كه زبانم بچه مي زايد

و بچه هايش دوباره شهر ما را نابود مي كنند

مي دانم كه بچه هايش با حقايق دروغ در مي آميزند و خدايان دروغين زاده مي شوند

و آنوقت فرزندانم آرزوي مرگ زبان ها را خواهند كرد

مي گويند:"كاش زبان ها همه بميرند آنوقت... ."

پلك هايش روي هم مي لرزيدند. ترس اجازه نمي داد چشم هايش را كامل ببندد .از لاي پلك هاي نيمه بسته همه جاي اتاقش را مي پائيد .پتويش را در دهان گذاشته بود و هر وقت كوچكترين صدايي از بيرون تنش را مي لرزاند با تمام قدرت آن را مي جويد.انگار مي خواست ترسش را به پتو هديه كند ."من الان خوابم اااااما خودم نمي فهمم مثه همون دفه كه فك مي كردم بيدارم اما مامان گفت تو الان خوابي و نبايد از جات بلند شي بياي پيش من و بابايي .تازه بابا گفته مردها نمي ترسن و گفته كه من براي خودم مردي شدم و بايد وقتي ميره برامون پول بياره مواظب مامان باشم.ولي من كه حتي نمي تونم مواظب خودم باشم و از آقا دزدِ ام مي ترسم . از اون گربه ي سياه زشت كه هر وقت ميخام برم بيرون مياد اذيتم كنه .از... .حالا بايد چيكار كنم؟ اگه بابا بفهمه خيلي بد ميشه. مثه همون دفه كه منو برد دكتر و من ترسيده بودم و اون فهميد و يادمه چقدر بهم خنديد !اصلا مامان چرا در اتاقشونو كليد ميكنه؟ شايد مامان هم مثه من از آقا دزدِ مي ترسه!پس چرا در اتاق منو نمي كنه؟ حتما دوستم نداره و ميخواد كه يكي بياد و منو برا خودش ببره! اگه دزد بياد جيغ مي كنم و بابايي مياد و اونو ميزنه. اما اگه صدامو نشنوه چي؟ مثه اون شب كه خواب بد ديدم و مي خاستم پيش ماماني بخوابم. پشت در صداي مامان ميومد .من هر چي صداش كردم جواب نداد.حتما صداي من شبها برا خودش  ميره خونش ومي خوابه.آره مامان هميشه ميگه وقتي خيلي شبه همه مي خوابن.پس چرا من خوابم نمياد؟"

                                               &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

                                                  &&&&&&&&&&&&&&&&&&&،&

واااااااااای خدا نکنه الان از خواب بیدار بشه.اگه بیدار بشه و اینو تو دست من ببینه چی؟چه فکرای ناجوری که راجع به من نمی کنه! ولی نه...!اون اصلا نمی تونه برای من فیلم بازی کنه.وقتی خوابه واقعا خوابه و وقتی هم بیداره واقعا بیداره.الانم خوابه آره میدونم که خوابه و من هر کاری هم باهاش بکنم اون نمی فهمه چون وقتی می خوابه هر چی هم بشه بیدار نمیشه.... وای نکنه الان کسی منو ببینه و وقتی اون از خواب بیدار شد بره بهش بگه من این کارو کردم.منی که تنها کسیم که اون حرفاشو بهش میگه تازه خودمم هر وقت دلم تنگ میشه میرم و از دلتنگی هام براش میگم.میگم و میگم و میگم تا دیگه فراموش می کنم که چقدر دلتنگم ولی همیشه بعد از اینکه حرفام تموم میشه اون تکیده تر میشه... اگه اون احمق ها برن بهش بگن من این کارو کردم چی؟ اگه برن بهش بگن من بازو هاشو با تبر شکستم .اون ها همیشه به ما دو تا حسودیشون میشد.آره خوب یادمه هر وقت می دیدن ما دو تا خلوت کردیم میومدن و خلوت ما رو به هم می زدنند.حالا یه فرصت خوب پیدا کردن که رابطه ی ما رو برای همیشه به هم بزنن.اونم که نمی دونه من به خاطر خودش این کارو کردم.می خواستم بیشتر زنده نگهش دارم.می خواستم.... تا بیام ثابت کنم چی به چیه اون باهام قهر می کنه. اونوقت من باید چیکار کنم؟اونوقت من حرفامو به کی بزنم؟اون بی معرفت که گذاشت رفت! اصلا یه کاری می کنم!همین جا کنارش می مونم تا از خواب بیدار بشه و اونوقت براش میگم چرا؟ راستی وقتی من از خواب بیدار شدم کی به من گفت که اون منو زده و تمام بدنم و سیاه و کبود کرده ؟!خودم فهمیدم؟ آره خودم فهمیدم.اونوقت هیشکی کنارم نبود تا بهم بگه چی شده....؟

 ای لعنت به من!بازم خوابم برد.اون دفعه که خوابم برد زندگیم از دست رفت. اونوقت منم قول دادم که دیگه هیچ وقت نخوابم!آره خوب یادمه اونم کنارم نشسته بود و من همونطور که بهش تکیه کرده بودم با انگشتم رو سینه اش نوشتم:"قول میدم دیگه هیچ وقت خوابم نبره!"اما حالا زدم زیر قولم.اما اون که نمی فهمه چقدر درده که همیشه بیدار باشی و مجبور باشی صبح تا شب تنها تو کوچه ها پرسه بزنی که بتونی فراموش کنی بی رحمی عقربه های ساعت و فراموش کنی درد بیداری رو فراموش کنی تمام چیزهایی که با تمام قدرت سعی می کنن زیر پاهاشون لهت کنن .حالا باید چیکار کنم؟اگه به حرفام گوش نکنه چی؟اگه نذاره براش توضیح بدم چی؟اگه نذاره بگم چرا بازوهاش و با تبر شکستم چیکار کنم؟باید آروم برم به نفس نفس نیافتم تا سریع بتونم حرفامو بهش بگم. تازه باید مواظب کلمه ها هم باشم تا گم نشند! اگه گمشون کنم همه چی از دست میره.کاشکی تا الان همه ی زخم هاش خوب شده باشه تا دیگه نیازی به جواب پس دادن نباشه .کاشکی می دونست.... پس چرا نمی رسم؟! چقدر از هم دور شدیم.قبلا پنجره ی اتاقم و که باز می کردم اون بیرون منتظرم بود اما حالا چی؟هر چی میرم بهش نمی رسم! باید برم بیرون پشت پنجره ی اتاقم ببینم چه خبره؟

من کجام؟ولی اینجا که بیرون پنجره ی اتاقم نیست. حتما باز خوابم برده و از اونجا رد شدم؟شاید ولی من که تمام مدت بیدار بودم و مواظب کلمه ها که یه وقت گم نشن! پس اون کجاست؟چرا من ندیدمش؟شاید.... آره آره آره همونطور که حدس میزدم اون زخم ها از اون موجود تازه ای ساختند اونقدر تازه که من نشناختم و حتی متوجه چشمهای مهربونش که مثل همیشه از بیرون پنجره ی اتاقم بهم خیره شده و به کلنجار رفتن های من می خنده نشدم

از جا بلند شد .جلوتر درب خروجي بود .مكث كوتاهي كرد .چشم هايش سياهي رفت .به پايين نگاه كرد.گود به نظر مي رسيد.ترسيد. پاها ياريش نمي كردند .دو پله بيشتر نبود .پاها زمين را حس كردند .آرام شد .ايستاد .دود اتوبوس صورتش را كثيف كرد .آرام به راه افتاد . پاها روي زمين كشيده ميشدند .سرش زيادي سنگين شده بود .انگار مي خواست از روي تنش به زمين بيفتد .دوست داشت كسي بيايد و آن را بردارد .برايش بياورد تا به خانه برسد .سر را در ميان گرفت .به اطراف نگاهي انداخت . هيچ كس نبود .انگار فقط خودش تنهايي آنجا زندگي مي كرد .آرزو كرد كسي بيايد .بيايد و سرش را بردارد.برايش بياورد تا خانه .نبايد آنقدر ها هم سنگين باشد. فكر كرد اين تنها چيزي است كه براي احساس خوشبختي بدان نياز دارد . كمي همانجا ماند .به آسمان خيره شد .لب ها به هم دوخته شده بودند .دوباره به اطراف نگاه كرد .اين بار مطمئن .رهگذري از دور مي آمد .خوشحال شد .خنديد .چقدر سريع نزديك ميشد... راننده عصباني شد .فريادش او را به عقب راند .چقدر سريع دور شد...

سرش سنگين تر شد .شن هاي كف خيابان برق مي زدند .هيچ وقت اينطور به كف خيابان زل نزده بود و حالا احساس مي كرد كه سطح هميشه صاف و يكپارچه ي خيابان ديگر يكي نيست .پر از شن هايي كه به اجبار قير با هم يكي شده بودند .خنديد .كامش تلخ شد .زير لب زمزمه كرد :"خيابان هم..."

كيف در دست تاب مي خورد .گاهي طرح دوستي با زمين مي ريخت .كوچه سلام كرد.جواب نداد . ايستاد. تا انتهاي كوچه ي ناپيدا را ورانداز كرد .هيچ چيز .جز چند درخت و كوهي در انتها .قشنگ بود . خنديد .شاخه ها در هم .درخت ها پيوسته با هم .هميشه عاشق .حسوديش شد . خنده يخ زد . دوباره به راه افتاد .پاها روي زمين كشيده شد .به انتها نزديك ميشد .كوه تنها بود و شاخه ها .شاخه ها از هم جدا! "از هم جدا؟ " لب ها دوباره از هم جدا شدند:"درختان هم..."

خانه منتظر بود .دست بالا رفت .زنگ نزد .در باز شد .سلام.بوسه .خنده .چشم ها بسته شد.فكر كرد .به بازواني كه در ميان له اش مي كردند .زير لب زمزمه كرد:"ما هم..."                                    

چشم ها باز شد.خنديد.كامش تلخ شد .زير لب زمزمه كرد:"پيوسته با هم و پيوسته جدا؟! مضحك و دردناك... ".

اونوقت گريه كردم. خيلي. نميدونم چرا؟ نميدونم بخاطر از دست دادن تو گريه كردم يا دلم براي من تنگ شده بود.اينم نميدونم كه چقدر گذشت...فقط يه روز به خودم اومدم ديدم ديگه نمي تونم بي من بمونم.كلي دلم براش تنگ شده بود.اونوقت كلي گشتم تا تيكه هام رو جمع كردم.فكر نكن كار راحتي بود.بعد اين همه وقت كه از هم دور مونده بوديم شناختنشون سخت بود.من همشون رو جمع كردم ميخواستم من رو برگردونم.مي خواستم باهاش آشتي كنم.ولي نشد... .آخه وقتي تكه تكه شدم تو كنارم بودي و من سرخوش با تو بودن اصلا حواسم به تكه هام نبود كه چقدر بي من تنهان.اونقدر تنها شدند كه هر كدومشون در تو جفتي براي خودشون گرفتند و من رو فراموش كردند.من در تو گم شد و اونها فراموشش كردند.من در من مرد.ولي باور كن باور كردن مرگ خودت از هر چيز ديگه اي دردناك تره. ميخواستم من رو از تو بيرون بكشم اما انگار تكه هاي ما از خود ما با معرفت تر بودند.هر كاري كردم نتونستم از هم جداشون كنم.و حالا من موندم و اين همه تكه هايي كه هر طور كنار هم مي چينم باز نمي تونم من رو از نو بسازم.اصلا يادم نمياد دفعه ي قبل چطور ساختمش.يادمه خيلي سختي كشيدم تا تمام شد ولي حالا بايد مرگش رو باور كنم.بايد من جديدي بسازم از تكه هاي من قبلي كه با تو جفت شدند.مني كه نه من ميشه و نه اونقدر فرصت داره تا تو بشه... .

آنكس كه درد عشق بداند

اشكي بر اين سخن بفشاند

اين سان كه ذره هاي دل بي قرار من

سر در كمند عشق تو جان در هواي توست

شايد محال نيست كه بعد از هزار سال

روزي غبار ما را آشفته پوي باد

در دور دست دشتي از ديده ها نهان

بر برگ ارغواني

- پيچيده با خزان -

يا پاي جويبار

- چون اشك ما روان -

پهلوي يكدگر بنشاند!

ما را به يكدگر برساند!